Ey maral gözlü yâr söz verdin hani Bak şimdi sözlerden izler kalmadı Göçünce dünyadan yakıp her yanı Hayattan aldığım hazlar kalmadı   Çok derdin var imiş yürek sızlayan Üzmemek amacım deyip gizleyen Merakla bekleyip yolum gözleyen Hasretle baktığın gözler kalmadı   Sağlığın gidince ömrün karmaşa Atlastan düşersin pazen kumaşa Ecelden kaçış yok döndük telaşa Huzurla gülüşen yüzler kalmadı   Sen göçüp gittin ya fani dünyadan Ayılmak çok zormuş tatlı hülyadan Kayboldun sır gibi düşten rüyadan Hiç tadım kalmadı tuzlar kalmadı   Hayaller kurardık senle baş başa Selamlar yüklerdik uçan her kuşa Boş yere güvendik gençliğe yaşa Gelecek vadeden sözler kalmadı   Dermanım tükendi sen de gidince Takatlar yok olmuş zorda kalınca O yanan gövdeden düşen ilk önce Vucudum taşıyan dizler kalmadı   Her mevsim acılı masum bakışlar Baharda ötüşen her türden kuşlar Kartopu kar adam yaptığın kışlar Mevsimler sarardı yazlar kalmadı   Bir baktım hoş dünya sona erince Bomboşmuş o ecel sana gelince Bem beyaz patiska kefen giyince Rengini sevdiğin bezler kalmadı   Yüreğim masumi derde bürünmüş Neşeden keyiften zevkten arınmış Huzuru kaybolmuş hüzne karılmış Sevdayla yapılmış nazlar kalmadı