B en “Cennet ve Cehennem’i” gördüm Kırıkhan Lisesi’nde görev yaptığım yıllarda okulca bir gezi düzenlemiştik Mersin’e doğru…    Silifke’ye yaklaşırken otobüsümüz durdu. Mihmandarımız, “İşte burası Cennet ve Cehennem”, dedi.      Şaşkın şaşkın bakınırken gurubumuz bir çukurda giderek kayboluyordu. Sıranın sonuna doğru ben de çukura girdim.  Merdivenlerden iniyorsun belki 70-80 metre.    Hemen yanı başında da Bizanslılar’dan kalma bir kilise, kilisenin hemen girişinde bir çukur.  Cennete göre çok daha derin. İnmek neredeyse olanaksız. << İyiymiş >>    5. yüzyıldan kalma bu tarihi yerler koruma altına alınmış, ziyaretçilere açık hale getirilmiştir.    Semavi dinlerde biliyoruz ki Cennet ve Cehennem kavramı vardır.    Ayrıntılar din adamlarının alanına girer. Bu konu bizi aşar.    Biz sadece şunu diyebiliriz “İyiler Cennet’e, kötüler Cehennem’e gider”.    İyilik yapanlar için sıkça söylenir. Şu kişi var ya cennetlik. Bu sözü duymak insanı ferahlatır, rahatlatır. Kim bunu duymak istemez ki!    Komşu dairem satıldı. Bir kiracı geldi, gariban mı gariban? Genç bir anne ve üç çocuk. Sırasıyla 16, 6 ve 1 yaşındalar. 6 yaşındaki bu yıl Belediye kreşine gidiyor. Büyüğü de Endüstri Meslek Okulu’na...    Annenin geçim kaynağı otizmli çocuktan aldığı engelli aylığı ile bakım parası. Ayrıca 3 çocuk parası.    Ev sahibi durumu görünce sadece 10 bin lira kira alıyor. Ancak kadın onu da veremiyor. Babayı sormayın, hapis. Belki yakında çıkar? Belli değil.    Adresi Belediye kreşi otizmli Umut’un annesi.     Gelin, bu anneye bir el de biz uzatalım; belki de Cennet, tam da böyle bir iyiliğin başladığı yerdir.