Karacabey’de geçtiğimiz aylarda hepimizi üzen ve aslında hepimizin kabul ettiği insan canının değersizliği ve dikkate alınmayışını gösteren çok üzücü bir olay yaşanmıştı. Drama mahallesi Adliye caddesi üzeri dört yol üzerinde asırlık çınar ağaçı ticari taksi ve motosikletin üzerine devrildi. Yaşanan olayda motorsiklet sürücüsü ağır yaralandı ve geri dönüşü olmayan sağlık sorunlarıyla hayatı ciddi şekilde etkilendi. Bu olayın arka planı ortaya çıktığında yaşanan olayın ne kadar göz göre göre gerçekleştiğini gördük. Ağaca kısa süre önce bir aracın çarptığı zaten tehlikeli olan durumun daha da tehlikesinin arttığı ve müdahale kısmında ağacın kurumlar arasında paslanmayı daha fazla beklemediği ve yıkıldığı öğrenildi. Hangi kurumun müdahale edeceği kısmında arada geçen iletişimin uzaması hatta cevapsızlık sorunuyla beraber bir şey yapılmamış olması bu durumu ortaya çıkarmış görünüyor. Vatandaşların da bu konuda yetkililerle iletişime geçtikleri ve endişelerini dile getirdikleri öğrenildi. Aslında en başından önlem alınması ve kurumların daha hızlı müdahelesiyle bu olayın olmayacağı malumken ülkemizde olan her olayda ortaya çıkan ihmal gibi bir tablo ile karşı karşıyayız.     Peki olan oldu olay geçti ve olayı yaşayan insana bu durum karşısında hiçbir kolaylık sağlanamayacağı gibi bu olayın sonrasında neler olduğuna bakalım. Karacabey’in yukarından gösterildiği görüntüler ile karşılaşmışsınızdır. Görünürde planlama simetrik ve aslında birbiriyle bağlantılı bir şehir sistemini yansıtır. Eski antik yerleşim sisteminin şehrimizde uygulandığını, her yolun merkeze çıktığını ve bir düzene sahip olduğunu görebilirsiniz. Bu yönden söylenebilecek bir şey yok. Ancak baktığınızda asıl eksikliğini göreceğiniz şey yeşil renk. Koca bi yeşilsizlik. Her yere uzanan yollar ama yeşilsiz. Her yerde yaşayan ve akan bir hayat ama yeşilsiz. Şehirleşme aşamasında kaldırımlarda vicdanen bırakılan ve artık oraya uyum sağlamayan eğilmiş ve görünmez ağaçları saymazsak Karacabey’in neresinde yeşil görebiliriz. Ki kaldırımda yer alan ağaçlara göre yapılmayan kaldırımların ve şehirleşmenin giderek çarpıklaşmasıyla ortaya çıkan kontrastın sonucunda en başında değindiğimiz ihmal olayı daha fazla ortaya çıkar vaziyette. Karacabey’in nefesinin olmayışı, halkın yaşam standartının bu konuda yükseltilmemesi ve topluma ve gelecek nesillere yeşil bilinçinin aşılanmıyor oluşu nerden baksanız büyük bir ihmal. Değişen iklimle beraber mevsimlerin olağan geçişleri ve düzenlerinden saptığına ve yazın artık normal sıcaklıkta olmadığına, kışın normal seyrinde ilerlemediğine şahit olurken bu yeşil olmayan şehirde yazın nasıl duracağız bilinmez. Konuşulmayan bu konular, yeşil Bursa’nın yeşilliğinden uzaklaşması, buna ilçelerin de dahil olması, doğal dokunun, tarım şehri olarak adlandırılan şehrin bu denli doğadan uzaklaşması el birliğiyle her bireyin katkıda bulunduğu büyük bir ihmal zinciri.     Bununla beraber gerçekleşen olayın ardından önlem adı altında ağaçların kesilmesi, budanma ismiyle yok edilmesi zaten yeşili olmayan şehri iyice yok ediyor. En başından kaldırım kıyılarında, köşede kalmış bakımsız ağaçlar için yapılması gereken şey onların bir arada olduğu bir yeşil alan oluşturulmasıdır. Sadece tek bir yere örneğin Atatürk Kültür Parkı’na şehirdeki tüm ağaçların toplanmasını söylemiyorum. Şehrin içinde de öyle bir yeşil alan olmalı diyorum. Yapılaşma sadece insan hayatı ve insanın yaşayacağı evler ve iş yerlerini kapsammalı bu uyuma yeşil alanlar da dahil edilmeli ve Karacabey’in gelişme ivmesinde doğa ön planda tutulmalı. Yeşil alanlar uzun zamandır görmezden geldiğimiz bir alandı. Bir ağaçın sebep olduğu olay diğer olan ve bakılması ve muhafaza edilmesi gereken diğer ağaçların yok edilmesine yeşil ışık yakmamalı. Son zamanlarda sıklıkla duyduğumuz ağaç kesme(budama) işleri gerçekten Karacabey’de sessizce gerçekleşen bir yok ediş. Bununla ilgili belki belediyenin bir projesi ve ağaçların geçici düzenlemelerini içeren planlamaları olabilir ancak gördüğümüz kadarıyla ağaçlar tek tek kayboluyor ve biz bu yok oluşu görmezden geliyoruz. Önemsiz bir değer ve önemsiz bir gerçeklikmiş gibi. Halbuki eskiden yeşil diye anılırdık. Nasıl oldu da bu tanımı görmezden gelip sırtımızı döndük? Şu an da bu tanımdan çok uzaktayız, bir hayale dönüşmüş gibi ve hepimiz durmuş ne zaman yok olacağını bekliyor gibiyiz.